Yağan yağmurdan değil, kaldırımlardaki gizli tehlikeden kork!

Yağmur yağıyor…
Kimimiz şemsiyesini açıyor, kimimiz kapüşonunu başına geçiriyor. Bir şekilde yağmurdan korunmanın yolunu buluyoruz.
Peki ya kaldırımlardaki su birikintileri?
Apartman veya mekânların çatılarından sonradan yapılan su tahliye borularıyla gelişi güzel kaldırıma akan sular… Kimi yukarıdan, kimi yarıdan, kimi de kaldırımın kıyısından…
Kalkmış taşların arasında biriken çamurlu sulara ne demeli?
Yollardaki suyla dolan gizli çukurlar?
Yağmurda asıl mesele burada başlıyor.
Yürüyorsun… Önünde bir su birikintisi. Yanından geçmek istiyorsun ama kaldırım taşları oynamış, zemin bozulmuş… Bir adım atıyorsun, ayakkabının altından su fışkırıyor. Bir bakmışsın, paçaların çamur içinde. Bazen çamur üstüne kadar sıçrayabiliyor.
Üstelik suyun altında ne olduğunu bile göremiyorsun. Kırılmış bir şişe mi var, derin bir çukur mu, yoksa oynayan bir kaldırım taşı mı? Hiç belli olmuyor.
Yaşlısı var, çocuğu var. Elinde poşet taşıyanı, işe yetişmeye çalışanı, okuluna giden öğrencisi var.
Peki, su birikintisini gördüğü hâlde gaza basıp yaya yolunda yürüyenleri ıslatan, bunu adeta şova dönüştüren sürücülere ne demeli?
Toplantıya ya da bir arkadaşınla buluşmaya gideceksen yandın!
Şemsiyen var, yukarıdan gelen yağmur sularından korunuyorsun ama ayakkabını, pantolonunu, bazen de bütün gününü kurtaramıyorsun.
Şimdi soruyorum: Yağmurun yağması mı sorun, yoksa yağmur suyunu taşıyamayan, bakımsız bırakılan kaldırımlar mı?
Suyun logara gitmesi için yapılan ama çıkış noktası daha yüksekte bırakılan kanaletlere ne demeli? Bu manzara sizi de güldürmüyor mu?
Yağmur doğal bir olay. Buna kimsenin itirazı yok. Hatta toprağın, ağacın, doğanın yağmura ihtiyacı var. Yağmur dualarının nasıl yapıldığını da çok iyi biliriz…
Ama bir şehirde birkaç damla yağmurla kaldırımlar, yollar göle dönüşüyorsa, insanlar çamura bulanıyorsa, araçlar su sıçratıyor veya yolda kalıyorsa… Burada başka bir sorun var demektir.
Kaldırım işgallerini bugünlük es geçtim. Kaldırımlar yürümek için yapıldığına göre insanlar yolda değil, kaldırımda güvenle yürüyebilmelidir.
Bunun için çok büyük işler yapmaya da gerek yok. Kırılan taşları onarmak, çöken yerleri düzeltmek, suyun birikeceği noktaları gidermek yeterli.
Basit gibi görünen, gerçekten basitçe çözülebilecek işler… Kolay görünen zor işler değil. Abartmadan yazalım, bunlar çok kolay!
Yeter ki işi bil. İş bitir!
Belediyecilik bazen büyük projelerle değil, vatandaşın ayağını çamura batırmamakla da ölçülür.
Çünkü insan yağmurdan kaçmıyor. Sadece evine, işine, okuluna giderken çamura bulanmak istemiyor.
Bir de şu var…
Yağmur dinince her şey bitmiyor. Kaldırımda kalan çamur, kir ve su birikintileri günlerce insanların karşısına çıkıyor.
O hâlde mesele sadece yağmur değil.
İnsanların yağmurda bozuk kaldırımda yürümeye çalışması neyse, amatör sporcunun yetersiz tesislerde spor yapmaya çalışması da odur.
İkisi de günlük hayatın içinde basit çözümlerle giderilebilecek sorunlar. İnsanı zorlayan, çözümü aslında mümkün olan meseleler. Biz bunları kördüğüme dönüştürmekte ustayız sanki?
Şöyle desek nasıl olur?
Yağmurdan kaçmaya çalışırken yerden çamura bulanan vatandaş… Bir de tesisten kaçacak yeri olmayan, spor yapacak başka alan bulamayan amatör sporcu!
Yağmur yağınca şemsiyemizi açıyoruz. Ama bozuk kaldırımlardaki su birikintilerinden, çamurdan kaçamıyoruz.
Amatör sporda da durum çok farklı değil.
Çocuklarımızı spor yapsın, kötü alışkanlıklardan uzak dursun, sağlıklı büyüsün diye kulüplere gönderiyoruz. Onlara yeterli spor alanları sunabiliyor muyuz?
Tamam, yeterli tesis yok. İmkânsızlıklar diyelim. Mevcut tesislerin tamiri de o kadar zor mu?
İnanın, bir konser için harcanan parayla birçok amatör spor tesisinin eksikleri giderilebilir diye de düşünmeden edemiyor, insanoğlu…
Yağmurda suyla dolan sahalar, yetersiz salonlar, bakımsız tesisler, eksik soyunma odaları…
Amatör spor kulüplerinden başarı bekliyoruz. Şampiyonluk istiyoruz. Sporcu yetiştirmelerini öğütlüyoruz.
Vermeden almak Allah’a mahsus değil mi?
Ama önce onların hangi şartlarda çalıştıklarına bakmamız gerekmiyor mu?
Bu konuyu hiç irdelediniz mi?
Bir kaldırımın taşı nasıl vatandaşın ayağını yere sağlam bastırıyorsa, bir spor tesisi de gencin geleceğe sağlam adım atmasını sağlar.
Belediyecilik yalnızca yol yapmak, kaldırım döşemek değildir. Gençlere spor yapabilecekleri alanlar sunmak da kent hizmetidir.
Bir kentin kalitesi yalnızca yaptığı büyük projelerle ölçülmez.
Vatandaşın yürüdüğü kaldırımda, çocuğun oynadığı parkta, gencin spor yaptığı tesiste belli olur.
Yağmurdan kaçan vatandaş da spor yapacak yer arayan genç de aynı şeyi istiyor:
İnsanca yaşamak, güvenle yürümek ve spor yapabilmek!
Belki de bir kentin medeniyeti, vatandaşının yağmurda paçasını çamura bulamadan yürüyebilmesiyle de ölçülebilir.


